مثلًا از پايدارى كسى در ميدانهاى گوناگون ، در برابر هماوردان و فرود نيزه‌ها و شمشيرها ، به دليرى او پى مىبريم . حالِ ساير ويژگيهاى درونى ، همچون حبّ و بغض و خوف و رجا ، همين گونه است . از اين راه ، به ويژگيهاى درونى افراد پى مىبرند ؛ تا بفهمند كه ويژگيهاى ايشان از گونهء كمالات انبياست يا كمالات اوليا . بر اين گوناگونى صفات شيخين و امير ، حديثى كه شيعيان در كتابهايشان روايت كرده‌اند ، دلالت مىكند . پيامبر صلى الله عليه و آله فرموده است : يا على ، هر آينه ، همان گونه كه من بر اساس تنزيل قرآن با مردمان جنگيدم ، تو بر اساس تأويل آن با ايشان خواهى جنگيد . اين سخن به همين حقيقت اشاره مىكند ؛ زيرا همهء جنگهاى شيخين بر اساس تنزيل قرآن بوده است . پس گويا دورهء آن دو باقىماندهء زمان نبوّت ، و عصر خلافت امير سرآغاز دورهء ولايت شده است . بدين روى ، مشايخ طريقت و ارباب معرفت و حقيقت ، وى را گشايندهء باب ولايت محمّدى و پايان‌دهندهء ولايت مطلق - كه مختصّ پيامبران است - بر شمرده‌اند و به همين سبب است كه تمامى سلسله‌هاى فرق اولياى خدا به او مىانجامد و مانند سرچشمه گرفتن رودهاى كوچك از درياى بزرگ ، از وى سرچشمه مىگيرد ؛ همان گونه كه سلسله‌هاى فقيهان و مجتهدان شريعت ، همه ، به شيخين و نايبان اين دو ، مانند عبداللَّه بن مسعود ، مُعاذ بن جبل ، زيد بن ثابت ، عبداللَّه بن عمر و مثل اينان - كه خدا از همگى آنها خشنود باشد - مىپيوندد و فقه آن فقيهان تراوشى از درياى دانش اين دو تن است . و معناى امامتى كه در فرزندان امام باقى مانده است - امامتى كه برخى از ايشان برخى ديگر را جانشين خود در آن مىساخت - تنها قطبيّت در امر ارشاد و منبعيّت در فيض ولايت است . از اين رو ، نقل نشده است كه ائمّهء اطهار تمام خلق را بر اين امر وادار كنند ؛ بلكه تنها برخى از ياران خاصّ و برگزيدهء خويش را به اين فيضِ ويژه ، مشرّف كرده‌اند و به هر يك از آنها به اندازهء استعدادشان ، اين عطاى بزرگ را بخشيده‌اند . ليكن اين گروه نابخرد ( شيعه ) تمام اين اشارات را به رياست عمومى و شايستگى تصرّف در امور مربوط به فرمانروايى و اموال ، فرو كاسته‌اند و در نتيجه ،